فراز

به دوست عزیز میراحمد لومانی

اقای لومانی سلامم را بپذیر. از اظهار لطف تان سپاسگزارم. دوری تان از سرزمین وطن برای ما محنت افرین است، ولی شرایط خاص افغانستان چنین وضعیتی را برای بسیاری از هموطنان ما متاسفانه به وجود اورده است. باز خوشحالیم که انکشاف شبکه های ارتباطی ، مشکلات هجران ودوری را تا حدی حل کرده است. من در فرصت های خاص ، از نوشته های جالب شما ، توشه می گیرم واز خواندنش لذت می برم.

البته مدتی است که به علت انتقال کاری ام ، از ارایه نوشته در سایت بسیار خوب بند امیرمحرومم ، ولی تلاش می کنم که در اولین فرصت ها ، ارتباط مجدد با این سایت برقرار نمایم. باید یاد اور شوم که سایت بند امیر ، اولین گزینه سایتی ام بوده که بدان سخت وابسته وعلا قه مندم ویکی از بهترین سایت ها است که در حال رشد وتوسعه وغنا مندی قابل توجه است.

بجا است که ازتلاش های خستگی نا پذیر دست اند کاران ومدیران با تدبیر سایت بند امیراظهار تقدیر وتشکر نمایم

و فعالیت ها و ابتکارات شایسته شان ارج گزارم.

                                                           لیاقت علی امینی – کابل - افغانستان

                                                                        18 ثور 1387

مد مسول روزنامه افغانستان از وظیفه اش رسما کناره گیری کرد یر

 تذکر:

 چندروزقبل درارتباط به علت کناره گیری ام از مدیر مسولی روزنامه افغانستان، کنفرانس مطبوعاتی در هوتل کابل شاهان شهر کابل دایر نمودم که ده ها ژورنالیست  ونماینده های رسانه ها ی داخلی وخارجی دران اشتراک ورزیدند. بیش یک ساعت را، تنها برنامه پاسخ به سوالات خبرنگاران دربرگرفت واین کنفرانس ، بازتاب وسیع هم درسطح داخل وهم خارج داشت وازطریق رسانه های مختلف نشر وپخش گردید. شماری از دوستان وعلاقه مندان از خارج از کشور، در خواست کردند که نتایج اجلاس خبری تان رابرای ما بفرستید، لذابه پاسخ دوستان ، فقط متن بیانیه ان کنفرانس را ازاین طریق انعکاس می دهم.

قبل از پرداختن به پرسش اصلی شما ژورنالیستان ، پرداختن به مسایل چند ضروری است که به ان اشاره می نمایم:

1 – توافقاتی که پیش از شروع رسمی کار روزنامه افغانستان ، میان من به حیث مدیرمسول وحسین یاسابه حیث صاحب امتیاز روزنامه صورت گرفت،پالیسی وخط مشی روزنامه بود. فیصله به عمل امد که روزنامه به دور از هر نوع گرایشات جناحی ، سمتی ، لسانی ، مذهبی وتنها در خط منافع ملی وکشوری حرکت کرده وبه اطلاع رسانی خود دراین راستاگام بردارد. تیم کاری مجربی که مابرای پیشبردفعالیت های روزنامه تشکیل دادیم ، درظرف کمتر از یک ونیم سال ،  توانستیم که این روزنامه رادرسطح مطبوعات کشور به عنوان یکی از بهترین رسانه نوشتاری مطرح بسازیم وجاذبیت های زیادی برای ان ایجاد کنیم. سرانجام به مرحله ی رسید که نزدیک به هزار مورد فروش وهزاران خواننده وبالا ترین مورد جذب اعلانات ومهم تر ازهمه ، فرهنگ روزنامه خوانی در میان اقشار جامعه رابه خود اختصاص داد که در تاریخ مطبوعات کشور بی مانند یا کم نظیر است.

2 – نیات نادرستی که در پشت قضیه وجودداشت،باگذشت زمان ، کم کم خودرا نشان می داد. اقای یاسا که از یک طرف ، وابستگی شهروندی به کشور پاکستان دارد وخود ، تبعه پاکستان است ، هماره در تلاش بود که سمت وسوی روزنامه افغانستان رابه سوی پاکستانی شدن سوق بدهد وسیاست هاوخواسته های حلقه حاکمیت در ان کشوررا حمایت نماید. مقتدر قلمداد کردن حاکمیت نظامی پاکستان دربرابرچالش های داخلی ، موفق نشان دادن ان درراه مبارزه باتروریزم ، عاری دانستن سرحدات پاکستان ازلانه های تروریسم ، عدم حمایت حلقات خاص پاکستان ازگروه های تروریستی و اموزش وتمویل انان در خاک پاکستان ، شیوه بی تفاوتی در ارتباط با خط دیورند ونوعی بد بینی به کشورهای مخالف پاکستان مخصوصا هندوستان ، از عمده مسایلی است که به نحوی از سوی نامبرده به دست اندر کاران روزنامه افغانستان تلقین می شد وبا استفاده از ابزارصاحب امتیازی خود ، نویسندگان روزنامه را به خود سانسوری که بد ترین شیوه مبارزه با ازادی بیان واندیشه است ، وادار می ساخت بویژه در اخرین باز گشتی که ازپاکستان داشت ، با فشارهای خاص روانی وتهدید کسر معاش با کار مندان برخورد می کرد وبا نصب دوربین های کنترول کننده بر اتاق های کاری روزنامه ، روان دست اندر کاران را بیش از هر وقت دیگر متشنج ساخت ویک فضای کاملا پلیسی رادر محیط روزنامه افغانستان به وجود اورد.

ازسوی دیگر ، اقای حسین یاسا، وابسته به یکی ازگروه های داخلی است ومخصوصا در این اواخر، تلاشش برای جناحی کردن روزنامه زیاد شده بود. سیاست شخصیت زدایی یکی از محور های قابل توجه وی بوده ودر چند ماه اخیر، با صراحت ازبعضی اشخاص و حلقات نام می برد که در بستر روزنامه جا نداشته باشند. مخصوصا افرادی چون داکتر سیما سمر ، داکتر رمضان بشردوست وانجنیر اجسان الله بیات در لیست سیاه قرار داشتند که انعکاس گزارش وتصویری انان از سوی حسین یاسادرروزنامه افغانستان قطغاشده بود.

کمپاین کردن برای افراد حزبی ویا اشخاص مورد حمایت انها از مسایل بسیار عادی ومعمول یک روزنامه معیاری ومطرح افغانستان شده بود که توسط صاحب امتیاز ان انجام می شد. ازباب نمونه ، کمپاینی که به نفع انجنیر احسان جاوید وزیر ترانسپورت و هوانوردی وهمچنان داکتر محمد ییلاقی رییس اتاق های تجارت با چاپ مصاحبه های تکراری انها حتی در دوروز متوالی از جانب یاسا صورت گرفت ، وجاهت ملی وفرا جناحی روزنامه را به شدت ضربه زد ونه تنها سودی برای بقای ان دو شخصیت محترم در پست های دولتی شان نکرد ، بلکه فهم ودرک سیاسی حلقه تصمیم گیرنده جناح اقای یاسارا در این زمینه زیر سوال برد.

3 – دخالت های غیر مسلکی وبیش از  اندازه صاحب امتیازروزنامه ، سبب ضعف روند کاری این روزنامه گردید.اقای یاسادرحالی که فاقد فهم ودانش مطبوعاتی وسابقه کاری دراین زمینه است ،دربیش ازیک ماه اخیر،عملابه جای مدیرمسوول وسردبیرروزنامه کارمی کردوصفحات سیاسی واخبارداخلی وبین المللی را درکنترول خودآورده وآن را اداره می کرد.لذابی توجه به عواقب برخی مسایل وشاید براساس سیاست شخصیت زدایی خویش ، برخی مضامین توهین آمیزبه شخصیت شهیداستاد مزاری را درروزنامه افغانستان به  نشررساند که بازتاب بسیارمنفی درجامعه داشت.

4 شاید اقای یاساصاحب امتیازروزنامه افغانستان ، براساس درک خود، زمان رامناسب برای جناحی کردن روزنامه وشرایط را مساعدبرای بروزمقاصدداخلی وخارجی خود دانسته وبه آن اقدام نموده است.چنانچه معلوم است ، این طرح ازقبل وجودداشته وقراراطلاعات دقیق دراین مرحله ، شخص اول حزب اقای یاسا، اقدام به تعیین مسولین اصلی ر وزنامه افغانستان نموده وآنان را ازاعضای حزب خود برگزیده است.به نظرمی رسد بااین کار، پروسه حزبی نمودن روزنامه افغانستان به پایه اکمال رسیده واین روزنامه ، دیگرآن وجهه ملی وکشوری بودن خود را ازدست داده وبه عنوان یک روزنامه حزبی درراستای سیاست های خاص به راه افتاده است . بنا ء من به حیث مدیرمسول روزنامه افغانستان ، نهایت تلاش کردم که این روزنامه را باهمان پالیسی های ملی آن به پیش ببرم، اما کوشش هایم دراین زمینه با مقاومت وسرسختی اقای یاساوتصمیم گیرندگان حزبی او روبروشد ومن نخواستم که برپالیسی های اولیه این روزنامه، پاگذاشته ومنافع گروهای داخلی وخارجی را برمنافع ملی وکشوری خویش، ترجیح دهم ؛ لذاازوظیفه ام درروزنامه افغانستان کناره گیری کردم.

نمبر تماس: 0799314938

Email: l_A_amini@yahoo.com

یازدهمین اجلاس اعضای سازمان کشورهای اسلامی با شعار "اسلام در قرن بیست و یکم" در داکار پایتخت کشور آفریقایی سنگال برگزار می شود.

قرار است که پنجاه و هفت کشور اسلامی در نشست یاد شده اشتراک نموده و روی مسایل مهم جهان اسلام، جایگاه سازمان کنفرانس اسلامی در دهه آینده، مبارزه مشترک با دشمنی ها علیه اسلام، مشکلات امنیتی، و توسعه روابط کشورهای اسلامی، به بحث و تبادل نظر بپردازند.

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان یکی از اعضای شرکت کننده در اجلاس داکار است که بالای موضوعات یاده شده و همچنان مشکلات افغانستان در آن اجلاس صحبت می کند و در حاشیه آن، با مقامات کشورهای اسلامی اشتراک کننده، دیار و گفتگو خواهد کرد.

این گردهمایی سران کشورهای اسلامی از نگاه سیاسی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است چرا که سبب می شود، این کتله عظیم از جامعه انسانی با همدیگر، نزدیکتر شوند و در یک تفاهم، دیدگاه ها و نظریات یکدیگر را بهتر درک کنند و مشکلات مشترکی که فرا راه جهان اسلام وجود دارد، یک راهکار درست برای حل و فصل  ارایه نمایند.

پدیده تروریزم یکی از معضلات عمده جهان اسلام است که همه بیشترین آسیب را به این کشورها وارد می سازد و هم ابهام تروریست و تروریست پروری به بخشی از این کشورها زده می شود.

تعدادی از حلقات ممالک خارجی هستند که با استفاده از این اتهامات، اسلام و آموزه های اسلامی را زیر سئوال بده و برخوردهای نادرست و توهین آمیزی به مقدسات و ارزش های اسلامی را انجام می دهند.

فقر و ناتوانی های اقتصادی و عدم دسترسی به امکانات تحصیلی و رفاه اجتماعی از مشکلات دیگری است که دامنگیر جهان اسلام  و مردمان مسلمان این کشور ها گردیده و آنان را با پدیده محرومیت و بیچارگی پیوند زده است. این بیچارگی ها باعث شده است که ممالک اسلامی با سرخوردگی های سیاسی و اجتماعی در جهان ربرو گردند و نتوانند از استعدادهای لازم انسانی و استعدادهای طبیعی خود، بهره برداری های کافی را انجام بدهند.

البته، کشورهای اسلامی از توانمندی و ظرفیت های بالای انرژی و امکانات خدادادی برخوردارند، ولی به علل فوق، نمی توانند  از آنها به صورت درست و سیستماتیک استفاده کننکد و از ثمرات آن به نفع پیشرفت و رفاه جامعه و مردم خود کار بگیرند.

سرزمین های اسلامی، سرشار از منابع طبیعی و ذخایرپنهان واشکاری است که یا دست نخورده باقی مانده ویا به صورت پراکنده مورد بهره برداری واقع شده اند که عواید عمده آن به جیب شرکت های بزرگ خارجی می رود و کمترین بهره را برای صاحبان اصلی خود دارند.

اجلاس اسلامی داکار در شمال غرب افریقا یک فرصت مناسب است که برای اوضاع فعلی و آینده مسلمان ها و دنیای اسلام یک فکر اساسی شود و اشتراک کننده ها فقط در بستر اجلاس خود توجه کنند که میلیون ها مسلمان آفریقایی در چه وضعیتی به سر می برند و چگونه زندگی می کنند؟

این اجلاس باید فکر کند که دنیای اسلام، نیاز به یک سلسله همکاری های بیشتر سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دارند و بایستی، طرح های همکاری اقتصادی و استفاده بهینه از امکانات موجوده در جغرافیای جهان اسلام و استعدادهای فوق العاده انسانی از این جهان و هماهنگی های اساسی در قسمت مسایل فکری، فرهنگی و علمی و همچنان همکاری های نزدیک سیاسی در این اجلاس پایه ریزی گردد.

انتظاری که مردم مسلمان از این اجلاس دارد، این است که این نشست چون بسیاری از اجلاس های دیگر نباید با تعارفات دیپلماتیک و برخوردهای کلیشه ای سپری شود، بلکه این اجلاس با دست پر و دستاوردهای خوب به نفع مردم و کشورهای اسلامی خاتمه یافته و راهکارهای درست برای رفع مشکلات ارایه نماید.  

بان کیمون سرمنشی ملل متحد در تقارن با تعیین نماینده جدیدش به افغانستان، از وضعیت این کشور ابراز نگرانی کرده است. وی در گزارش تازه خود به شورای امنیت آن سازمان گفته است که در جریان حملات سال گذشته در افغانستان، حدوداً هشت هزار تن از مردم غیر نظامی جانهای خود را از دست داده و از بین رفته اند. در این گزارش آمده است که طالبان و دیگر گروههای شورشی  درافغانستان از شیوه های رایج در عراق چون حملات انتحاری، انفجار، بمبگذاری، ترور و آدم ربایی استفاده می کنند.

افغانستان در سال گذشته میلادی، بدترین سال را در ظرف شش سال اخیر تجربه کرد و شاهد پیشامدهای بسیار تلخ و ناگواری بوده است.

تجربه سال گذشته، نه تنها برای دولت و مردم افغانستان، بلکه برای کشورهای جامعه جهانی و سازمان ملل متحد یک ناکامی بزرگ شمرده می شود.

با وجود دهها هزار نیروی مسلح کشورهای کمک کننده به افغانستان در قالب آیساف و ناتو، مخالفان توانستند که بر بخش های زیادی از ولایات جنوب به ویژه هلمند، مسلط شوند و نبض حیات اقتصادی و همچنان نظامی را از این ساحه در اختیار بگیرند.

معامله ای که نیروهای بریتانیایی در چوکات ناتو بر سر موسی قلعه یکی از ولسوالیهای هلمند با طالبان انجام داد، سکوت جامعه جهانی و ناتو و همچنان دولت افغانستان، به نحوی معامله گران را در کارش مشروعیت داد و گروههای دهشت افگن و تروریست را عملاً بر قسمت هایی از خاک افغانستان در جنوب مسلط ساخت، به گونه ای که آنان، ابتکار عمل در حملات نظامی و تروریستی را به دست گرفتند و از سوی دیگر، بازار کشت و قاچاق خشخاش و مواد مخدر را بیش از هر زمان دیگر رونق بخشیدند.

دبیر کل ناتو هم به این باور است که بیشترین خشونتها در جنوب و شرق افغانستان و در امتداد مرز آن کشور با پاکستان وجود دارد و تروریستان از این ساحات، افغانستان را به مخاطره افکنده و باعث نگرانیهای روز افزون میگردد.

این اظهار نگرانی سرمنشی سازمان ملل متحد در آستانه آمدن نماینده ویژهاش به افغانستان، معلوم نیست که به چه معنا است؟ آیا چنین است که آقای کای آیده، سفیر سازمان ملل به افغانستان، شرایط نگران کننده آن کشور را درک کرده و با احتیاط زیاد و آهسته، آهسته به وظایف خود بپردازد و یا آنکه وضعیت کذایی افغانستان نیاز به یک کار جدی و همه جانبه دارد و نماینده جدید ملل متحد با صلاحیتهایی که به او داده شده، با استفاده از آن به اقدامات وسیعتر مبادرت نماید؟

افغانستان، نیاز به کار و تلاش و طرح راهکارهای درست از سوی مقامات مسوول داخلی و بین ا لمللی ا زجمله سازمان ملل متحد دارد. فلسفه تفویض صلاحیتهای بیشتر به نماینده جدید آن سازمان به افغانستان به معنای اقدامات وسیعتر و جلوگیری از مشکلات بیشتری است که دامنگیر افغانستان گردیده ودر هر گامی ، فشرده تر می گردد.

مشکل افغانستان در شرایط حاضر به قسمی است که تنها به نظارت و تأسف و اظهار تشویش و نگرانی حل نمی گردد و به جای ابراز نگرانی، رویکرد عملی نسبت به افغانستان باید به وجود بیاید و راه بیرون رفت از این معضلات جستجو شود.

تا هنوز از سوی مراجع مختلف جهانی، نسبت به وضعیت امنیتی افغانستان و فعال بودن تروریستان در امتداد سرحد افغانستان با پاکستان، اظهار نگرانی شده است، اما گام های عملی متأسفانه کمتردر این راه برداشته شده است.

جنگ در افغانستان به تعبیر معروف، حالت جنگ موش و گربه را به خود گرفته است. اگر تروریستان به دام می افتند، بدون کدام مشکل از بند و محبس رها می شوند و اگر تحت فشار نظامی واقع می شوند به مناطق سرحد پاکستان می گریزند و بعداز مدتی، دوباره به افغانستان بر می گردند و جنگها را از سر می گیرند.

سازمان ملل متحد با هماهنگی کشورهای جامعه جهانی و دولت افغانستان به یک راه حل واقعبینانه فکر کنند و وضعیت فعلی که افغانستان دچارش شده است را بشکنند و زمینه را برای همکاریهای بیشترمنطقوی و جهانی در افغانستان هموار نمایند.

در آستانه سال نو خورشیدی، وزارت دفاع ملی افغانستان از بهتر شدن اوضاع امنیتی در سال جدید اطمینان داده و گفته است که بنیادهای اردو و پولیس ملی در این سال، تقویت یافته و با سلاح های مدرن مجهز گردیده اند لذا انکشافی در سر نوشت امنیت در کشور به وجود خواهد امد.

با فرا رسیدن فصل گرما که آغاز نبردهای تازه در افغانستان است، معمولاً این نوع اظهارات از سوی مقام های نظامی دولت و سخنگویان مخالف ابراز میشود. در سال گذشته در همین ایام نیز، چنین اظهاراتی از جانب دو طرف درگیر صورت گرفت و سخنگوی وزارت دفاع ملی در آن زمان نیز گفت که سال جدید، برای مخالفان یک سال تلخ و ناخوشایندی خواهد بود که طعم شکستهای پیاپی را خواهند چشید و در مقابل پیروزیهای دولت افغانستان و نیروهای بینالمللی مستقر در این کشور به زانو در خواهند آمد.

اما آنچه که واقعیتها را در صحنه عملی نبرد رقم میزند، چیز دیگری است که با اظهارات تبلیغاتی و یا رجزخوانیهای جنگی کاملاً متفاوت است. البته رجزخوانیها به خاطر شکست روحیه دشمن یک اقدام خوب است، اما ضمانت اجرایی برای پیشبرد پروسه جنگ و ستیز را ندارد. آنچه که مهم در جنگ و به دست آوردن پیروزی است، همانا، تدارک نیرو و امکانات لازم نظامی و بررسی درست از موقعیت و امکانات دشمن و طرح یک استراتیژی کارا برای مقابله با آن است.

تهیه این امکانات، نیاز به تلاش و سنجشهای مدبرانه نظامی و امنیتی دارد. تجربهای که در چندین سال مخصوصاً دو سه سال اخیر جنگ در افغانستان وجود دارد، دولت افغانستان و ناتو، کمتر به این مسایل پرداخته وغالباً به صورت روزمره به امور جنگ و مبارزه با مخالفین پرداختهاند.

اما مخالفان با همه ضعف هایی که دارند، تجربههای زیادی از رویارویی با مخالفین خود کمایی کرده و با استفاده از آن، در هر سالی به کامیابیهای بیشتری دست پیدا میکنند.

انسجام تشکیلاتی در صفوف دشمنان افغانستان از نقطههای قوتشان شمرده میشود که میکوشند این مساله را به هر قیمتی حفظ کنند. اگر بویی از سرکشیها و مخالفتهایی در این ساختار احساس شود، به عناوین مختلفی آن را مهار و یا به کلی از بین میبرند و بدنه تشکلات را از هر نوع شایبهها عاری میسازند.

اما معضلاتی که در ساختار تشکیلاتی نیروهای امنیتی کشور، اعم از داخلی و بینالمللی وجود دارد، پراکندگی در مراکز تصمیم گیری آنها است. فقدان یک هماهنگی لازم میان این نیروها یکی از مشکلات عمدهای است که در گذشتهها نیز وجود داشته و تا کنون هم جریان دارد. اختلافاتی که در قدم اول، میان اعضای ناتو وجود دارد و در مرحله بعدی، میان آنان و دولت افغانستان موجود میباشد ، کار پیشبرد مبارزه با تروریزم در افغانستان را با دشواریهای زیادی مواجه ساخته است و از طرف دیگر، زمینه را برای قوت بیشتر و پیشروی مخالفین مساعد ساخته است.

تروریستها همیشه در صدد بودهاند که از نقاط ضعف و خلأهای نیروهای امنیتی استفاده کرده و به اقدامات خود، تحرک و هدفمندی زیادتر به وجود آورند، چیزی که قابل درک است، قوت گرفتن گروههای تروریستی است و این امر به علت ضعفهایی است که در بستر تصمیمات و تحرکات نیروهای دولتی و بینالمللی در افغاستان احساس میکنند.

بنابر این، نیروهای امنیتی کشور بکوشند که با انسجام و هماهنگی بیشتر در افغانستان تلاش کنند و اجازه ندهند که دشمنان چون سال قبل و یا بدتر از آن با سرنوشت کشور و امنیت بازی کنند و افغانستان را به سوی پرتگاه ناکامی به پیش ببرند.

نیروهای دولتی و ناتو در چنین فرصتی باید به یک سلسله تصمیمات مشترک نایل شوند و تقدیر نبرد در سال جدید خورشیدی را، نه در شعار، بلکه در عمل مقدر سازند.

مقوله هایی چون امنیت، بازسازی و توسعه از طرح های لازم الاجرای جامعه جهانی برای افغانستانی بعداز طالبان بود. از سال 2001 میلادی که جهان با نگاه تازه، وارد عرصه های اجتماعی و سیاسی افغانستان شد، مسایل بازسازی و امنیتی و توسعه های اقتصادی را در اولویتهای همکاری خود برای افغانستان در نظر گرفت، اما روند تحولات در افغانستان، این توجهات را یک جانبه و چه بسا به بیراهه برد و هرچه که زمان گذشت، هیچ چرخش مثبت به نفع مردم و پیشرفت کشور صورت نگرفت. با شروع مجدد جنگها علیه حاکمیت نوبنیاد افغانستان، هم این اداره و هم کشورهای کمک کننده به افغانستان، تحت تأثیر جو جنگی قرار گرفتند و همه امکانات و توجهات را به آن جهت سوق دادند.

مردم افغانستان، انتظار داشتند که در شرایط نوین کشور، از امکانات جامعه جهانی برای پیشبرد اولویت های کاری کشور استفاده شود و در پهلوی اداره جنگ به پروسه بازسازی و نوسازی افغانستان نیز پرداخته شود.

میلیاردها پولی که در ظرف شش سال به افغانستان آمد، در راه مبارزه با تروریزم و ساز و برگ نظامی به مصرف رسید و بخشی هم در کام اژدهای فساد اداری اعم از دولت و انجوها فرو رفت و افغانستان همچنان ویران و مردم آن همچنان گرسنه و دربدر باقی ماند.

چند ماهی است که یک رویکرد جدید نسبت به پروسه بازسازی و انکشاف افغانستان مشاهده میشود. جامعه جهانی بعداز مطالعات رو ند تحولات در افغانستان به این نتیجه رسیده است که تمرکز، صرفاً بالای جنگ و هزینه فقط در مناطق جنگی، پاسخگوی نیازهای اساسی افغانستان نیست و تا کنون بسیاری از نیازها و اولویتهای دیگر قربانی گردیده و ثمره آن، ناامیدی مردم افغانستان و ناکامی کشورهای جهانی در این کشور بوده است. بناءً باید به اقدامات مؤثرتر برای افغانستان پرداخت و اولویتها را در این اقدام تازه مد نظر گرفت.

اداره ارگانهای محلی که در ماههای اخیر به عنوان یک ارگان مستقل به فعالیت آغاز کرده است، اجلاس چندین روزهای را برای تعیین اولویتهای کاری برای ساحات مختلف افغانستان به ویژه مناطق محروم و دور افتاده روستایی کشور به راه انداخت و بیش از یک هزار و پنجصد پروژه توسعوی را در اولویت کار بازسازی دولت برای مردم افغانستان شناسایی کرد.

در این نشست 9 روزه، علاوه بر والیان ولایات، مسوولین وزارتهای معارف، انکشاف دهات، صحت عامه، زراعت و مالداری، فواید عامه و همچنان رؤسای شوراهای ولایتی از 34 ولایت افغانستان در آن اشتراک داشتند. تحلیلگران مسایل اجتماعی و سیاسی، این اقدام در شرایط کنونی را یک گام خوب برای آبادانی و توسعه افغانستان دانسته و آن را یک کار بیسابقه قلمداد کردهاند.

محمد حنیف اتمر وزیر معارف کشور که یکی از شرکت کنندهها در اجلاس مشورتی بود، اظهار میکند که امروز مردم افغانستان این افتخار را دارند که خودشان به حکومت میگویند که کدام پروژه، کدام اولویت و کدام خدمت، خواسته آنان است که حکومت باید آن را انجام بدهد و این یک روش نو پالیسی سازی و حکومت داری است.

البته این اقدام اداره ارگانهای محلی در نوعی خود بیسابقه است، اما تعیین اولویتها باید همان اولویتهای واقعی مناطق افغانستان باشد. مشکلاتی که در گذشتهها در ارتباط تعیین اولویتها چه برای دولت و چه برای مؤسسات و انجوها و جود داشته، بایستی تکرار نشود و بدور از هر نوع گرایشات سمتی و سیاسی به بازسازی و انکشاف و متوازن در کشور توجه شود و افغانستان به عنوان خانه مشترک و رسیدگی مسوولانه به آلام و رنجهای آن در این حرکت جدید بازسازی، مورد توجه واقع شود. چنین حرکتی، کمک خواهد کرد که افغانستان در عرصه های مختلف از جمله امنیت به بهبودی لازم دسترسی پیدا نماید.

پارلمان افغانستان در یک واکنش رسمی، دولت های دنمارک و هالند را مورد انتقاد قرارداده و بازچاپ کارتون پیامبر اسلام در یک نشریه دنمارکی و تهیه فیلمی توهین آمیز به مقدسات مسلمانان از سوی یکتن از اعضای پارلمان هالند را شدیداً محکوم نموده است.

نمایندگان پارلمان، اقدامات نادرست در آن دو کشور را مغایر با آزادی بیان و موازین بین المللی و نیز تحریک کننده خوانده و اخطار داده اند که انتشار این فیلم و کارتون از پیامبر اسلام، باعث اختلاف میان پیروان اسلام و مسیحیت خواهد شد.

در اعلامیه ای که به همین مناسبات از طرف نمایندگان پارلمان صادر شد، از دولت های هالند و دنمارک و همچنان سازمان ملل متحد خواسته است که جلوی انتشار آن را بگیرند و علاوه بر محاکمه عاملین آن، جلو هر گونه تحرکات بعدی را نیز بگیرند.

در این اعلامیه، حملات اخیر اسراییل به نوار غزه که بیش از صدتن افراد ملکی فلسطینی در آن به قتل رسیده را تقبیح نموده و از سازمان کنفرانس اسلامی و سازمان ملل متحد خواسته که اجازه ندهند اسراییلی ها بیش از این به قتل و غارت مردم مسلمان فلسطین ادامه دهند و مردم بی گناه را آماج حملات خویش قرار دهند.

تهیه فیلم توهین آمیز و کارتون پیامبر اسلام از سوی برخی افراد و حلقات کشورها ی هالند و دنمارک و نیز حملات گسترده اخیر اسراییل به غزه و کشتار مردم آن دیار از مسایل قابل درک و توجه جهان اسلام است که نسبت به آن نمی خواهند بی تفاوت بمانند و واکنشی از خود نشان ندهند.

پخش و انتشار فیلم و کارتون های کذایی، آنهم از حلقات داخلی کشورهای چون دنمارک و هالند، قابل توجیه نیست و هیچگونه وجهه منطقی نداشته، بلکه باعث بروز اختلافات و کمشکش های اعتقادی و سرانجام سیاسی در میان کشورهای اسلامی و غیر اسلامی خواهد شد.

میلیاردها انسان روی زمین با باورها و عقاید مختلف و رنگارنگ زندگی می کنند و نیازهای روحی و معنوی خود را از آن سرچشمه ها سیراب می نمایند مخصوصاً اسلام، مسیحیت و یهودیت که از مکاتب توحیدی و آسمانی اند، دریاهایی از امواج انسانی را در بستر خویش به حرکت و خیزش درآورده و شیوه های زندگی فردی و اجتماعی را با آنها می آموزانند.

اگر این کتله های عظیم انسانی، اخلاق و منش های مسالمت آمیز انسانی را خود را فراموش کنند و به خود اجازه بدهند که لگام گسیخته به عقاید مقدسات دیگران تاخت و تاز کنند، بدون شک نظام زندگی جمعی در هم ریخته و نوعی آنارشیزم و هرج و مرج به وجود می آید و در نتیجه، مناسبات نیک انسانی در سطح جامعه و جهان درهم می ریزد.

تنها راه و منطق انسانی، احترام و ارجگزاری به سنت ها وعنعنات ارزشی دینی و اعتقادی دیگران است که نظام همزیستی در جهان را پایدار می سازد. اسلام، دارای منابع غنی و سرشار از آموزه های انسانی و عطوفت آمیز بشری است. روح پژوهشگری انسانی ایجاب می کند که این مکتب را با دقت و دیدگاه های عمیق انسانی به مطالعه گرفته و آگاهانه درباره آن به داوری بنشیند.

ما در جهان امروز که سخن از پیشرفت و ترقی، آزادی و آزاداندیشی و تقریب افکار و عقاید مختلف انسانی می زنیم، نیاز به بازشناسی همدیگر داریم. باید راه های درست در این زمینه جستجو شود و کوشش کنیم که شیوه های منطقی تر را در پیش بگیریم و احترام متقابل که جزء فرهنگ انسانی است در میان عقاید و فرهنگهای گوناگون در جهان به وجود آوریم و آنچه باعث خصومت و دشمنی میان این افکار و اندیشه ها است از بین ببریم.

برخوردهای خشونت بار که این روزها در سرزمین فلسطین توسط اسراییل صورت می گیرد یک موجی از نارضایتی جهان اسلام را به وجود آورده است. متاسفانه برخی قدرت های جهانی که داد از صلح و عدالت و آزادی می زنند، در برابربرخورد های فاجعه باراسراییل، نه تنها اقدام بازدارنده نمی کنند، بلکه به نحوی از این جنایات اسراییلی ها حمایت می کنند.

چنین برخوردهایی از یک سو، چهره این حامیان را در جاهای دیگر جهان مخدوش ساخته و ادعاهای آزادی و دموکراسی شان را یک شعار فریبنده قلمداد می کند و از طرف دیگر، بیش ازیک میلیارد مسلمان جهان را در یک واکنش و موضعگیری دیگر قرار می دهد.

بناء، راه حل اساسی این همه مشکلات، اقدامات سالم انسانی و پرهیز از شیوه های خشونت بارو برخوردهای توهین آمیز ضد انسانی است. 

 طالبان تهدید خود در مورد حمله بالای مراکز و شبکه های مخابراتی کشور را عملی کردند و طی چندروز اخیر، به تعداد پنج برج مخاراتی شرکت های روشن و اریبا را در مرکز شهر، ولسوالی های میوند و ژیری ولایت قندهار طعمه حریق نمودند.

طالبان قبلا به کمپنی های مخابراتی هوشدارد اده بودند که اگر فعالیت های شبانه خود را در سراسر افغانستان متوقف نکنند، تمامی دفاتر و مراکز مربوطه آن، مورد حمله قرار خواهد گرفت چرا که به گفته طالبان از تلفن های موباییل در جریان شب به هدف جاسوسی علیه گروه طالبان برای نیروهای خارجی استفاده می شود.

البته این اقدام طالبان در قندهار، تازگی ندارد و در گذشته نیز به اقدامات مشابهی در مناطق دیگر کشور مبادرت کرده و به خطوط مخابراتی آسیب رسانیده اند. یکبار در سال گذشته، یک پایه ارتباطی شرکت روشن در ولسوالی قره باغ ولایت غزنی را به آتش کشیدند که مدت ها، یک بخش عمده ای از مردمان آن ولایت را ازاستفاده مخابراتی محروم ساختند و در اقدام اخیر خود، در حدود چهارماه پیش بازهم دست به چنین عملی در منطقه یاد شده زدند که در این مدت، منطقه پرنفوس ولسوالی جاغوری و برخی ولسوالی های دیگر، ارتباط مخابراتی شان با مرکز به کلی قطع گردید.

افغانستان در حال حاضرد ارای پنج شرکت بزرگ مخابراتی است که بعد از تحولات در افغانسان، یکی پس از دیگری به فعالیت آغاز نموده و تسهیلات زیادی برای شهروندان کشور به وجود آورده است.

مردم در گذشته از این ناحیه، دچار مشکلات زیادی بودند و برای ایجاد ارتباط خود مجبور بودند که با وقت و هزینه های بالا و زیاد، اقدام و رفع مشکل کنند، اما با طلوع و پدیدار شدن شبکه هایی چون: افغان بیسیم، روشن، اریبا، اتصالات و افغان تلیکام و گسترش فعالیت برخی از این شبکه ها به سرتاسر افغانستان تسهیلات و امکانات قابل توجهی در اختیار مردم افغانسان قرار گرفت. 

افغانستان بعد از سقوط حاکمیت طالبان، در چندین عرصه، بویژه در بخش مخابرات و در بخش رسانه ها و مطبوعات به رشد و پیشرفت های قابل توجهی دست یافته است. بیش ا ز سه صد نشریه و روزنامه و دهها رسانه تصویری و گفتاری در سراسر افغانستان وجود دارد و در قسمت اطلاع رسانی، مصروف فعالیت و بازدهی هستند.

در پهلوی این بخش، بخش مخابراتی در کشور همچنان فعال می باشد که در یک رقابت مثبت و سازنده به پیش می روند و همواره در تلاش اند که به رشد کیفی و کمی خود بپردازند و امکانات هر چه بیشتر با هزینه هر چه کمتر در اختیار مردم افغانستان قرار بدهند وسبب یک سلسله تغییرات در شیوه زندگی وارتباط اجتماعی مردم گردد.

رشد شبکه های مخابراتی در کشور باعث شده است که مردم افغانسان با همدیگر نزدیک تر شوند و با ارتباط بیشتر، همکاری های خوبتر و سودمند ترا نجام بدهند. شبکه های موجوده توانسته اند که تغییرات ملموسی در ارتباطات تجاری و اقتصادی و همچنان سیاسی و فرهنگی در کشور ایجاد نمایند. هم اکنون اکثر مناسبات اجتماعی و تجاری از رهگذر ارتباطات مخابراتی مورد اجرا قرار می گیرد و بازار تجارت و مبادلات پولی و اقتصادی از این راه در میان مردم کشور، هر روز پرونق تر می گردد.

طبق آمارهای موثق، بیش از چهار میلیون نفر در افغانستان دارای تلفون های موباییل می باشند که هر روز، رو به تزاید و کثرت است و سرمایه داران و شرکت های اقتصادی جهان ترجیح می دهند که در افغانستان بیشتر در همین عرصه سرمایه گذاری نمایند.

چنین رویکردی سبب شده است که افغانستان در این میدان به فعالیت و رشد لازم دسترسی پیدا کند و اگر این روند همچنان ادامه پیدا نماید، سرنوشت کشور به پیشرفت های چشمگیری در این مورد رقم خواهد خورد و آینده افغانستان شکوفان خواهد شد.

انکشاف و ترقی افغانستان که همواره در مغایرت با خواسته طالبان، چه در دوران حاکمیت شان و چه پس از آن بوده، هم اکنون دست به تخریب این بخش از رشد کشور زده اند تا افغانستان در هیچ بخشی به پیشرفت هایی نایل نشود و همچنان ویران وواپسگرا باقی بماند.

بناء لازم است که دولت افغانستان و وزارت مخابرات در این باره توجه نموده و با اقدامات پیشگیرانه و محافظت درست از مراکز مخابراتی در کشور، مانع اقدامات خرابکارانه گروه طالبان در گردند واجازه ندهند که انان بیشتر ازین دست به اقدامات خرابکارانه بزنند. 

آشفتگی اوضاع امنیتی و ناکا رایی فعالیت های ضد تروریستی در افغانستان باعث گردیده است که تحلیل های گوناگون در ارتباط با وضعیت فعلی و آینده کشور صورت بگیرد.

افزایش فعالیت های خشونت بار از سوی تروریست ها مخصوصا در یک سال اخیر، نگرانی های زیادی را به وجود آورده است. ناتوانی ناتو و دولت افغانستان در این رابطه، از بحث های داغ روز شمرده می شود که در محافل داخلی و بین المللی به آن پرداخته می شود. شماری از کارشناسان استخباراتی امریکا می گویند که بررسی اوضاع افغانسان از شش سال پیش به این طرف، نشان می دهد که دولت افغانستان به رهبری کرزی ناتوان تر از هر وقت دیگر است و در حال حاضر، این اداره تنها بر سی فیصد از خاک افغانستان کنترول دارد و هفتاددرصد آن، در اختیار حلقات خارج از حیطه دولت می باشد که ده درصد در سلطه طالبان و شصت فیصد آن توسط رهبران قبیله ای اداره می شود.

براین اساس، دولت افغانستان و نیروهای بین المللی از 36 کشور جهان که 26 کشور آن از اعضای ناتو است، در این حیطه محدود جغرافیایی سی درصد از خاک افغانستان با نیروهای تروریستی می جنگند و در این جنگ ها هم هر روز، وادار به ضعف و ناکامی می شوند.

جنرال مایکل میپلز رییس آژانس اطلاعات دفاعی امریکا به این باور است که مشکلات عمده ای بر سر راه تلاش ها برای کنترول مناطق بی قانون قبیله ای در جنوب افغانستان وجود دارد. طالبان و القاعده در مناطق قبیله ای مرز افغانستان و پاکستان، افراد مسلح خود را آموزش می دهند و با استفاده زا این مناطق، حملات خود در افغانستان را سازماندهی می کنند و اردوی پاکستان هم، پایگاه های القاعده در مناطق هم مرز با افغانستان را به طور بنیادی نابود نمی کند.

شواهد نشان می دهد که افغانستان مشکل است که به زودی به سوی بهبودی و بهتر شدن روی بیاورد چرا که فعالیت دولت افغانستان و ناتو مخصوصاً در مقابل شبکه های تروریستی چون القاعده و طالبان ضعیف است. علاوه بر مسئله امنیت، در عرصه های دیگر چون بازسازی، اشتغال، فقر زدایی، انکشاف اقتصادی و اجتماعی و ... نیز کار قابل توجهی صورت نگرفته است.

انتقاد مردم افغانستان در همین مورد است که می گویند با همه کمک ها و امکاناتی که سرازیر افغانستان شده است، در هیچ عرصه ای کار صورت نگرفته است. نه درباره امنیت کاری از پیش برده شده است و نه در موارد دیگر، اقدامی شده است که رضایت مردم را از آن جهات جلب کند.

در پهلوی رشد تروریزم، فساد اداری هم رشد کرده است و افزایش مواد مخدر نیز به مرحله بی سابقه ای رسیده است. چنین روند ی درکشور، هر فرد و گروه نظاره گر و بویژه پژوهشگر را به این نتیجه می رساند که بگوید، افغانستان به جای پیشرفت، سیر نزولی خود را می پیماید و دولت افغانستان و نیروهای بین المللی کمک کننده به این کشور، هیچ دستاوردی از تلاش های خود در این مدت نداشته است و آینده هم در هاله ای از ابهام وجود دارد که معلوم نیست چه خواهد شد؟

اگر ما برداشت آن گروه کارشناس امریکایی را صددرصد نپذیریم، ولی این واقعیت قابل پذیرش است که نه تنها پیشرفتی در افغانستان به وجود نیامده که بعضی چیزهایی از جمله امنیت را که داشتیم، آن را هم از دست داده ایم و امروز حسرت گذشته را می خوریم و فردای خودر ا رویاروی با مشکلات و دشواری های زیادی احساس می کنیم و احساس این مشکل نباید ما را به زانو درآورد و باید سبب شود که هر چه مصمم تر کار کنیم تا بار مسئولیت خود را از انبوه مشکلات عبور داده و به سرمنزل مقصود برسانیم و تحلیل های گوناگون باید ما را کمک کند که عوارض کار گذشته و حال خود را درک کرده و کارفردا را عاری از نقص و عیب آغاز کنیم. البته غلبه بر مشکلات کار اسانی نیست ، ولی ناممکن نیز نخواهد بود.